Hikayeci

Çakırkeyfin Duası

2010-12-15T11:53:00.000-08:00

Kışın, rakının, peynirin, teninin bir de saçının beyazı; hamdolsun verdiğin nimetlere...
Amin

Bir Haydarpaşa Masalı

2010-12-09T09:01:00.000-08:00

Bir varmış, bir yokmuş. Yıllar, gelir geçermiş; vagon vagon, çığlık çığlık. Sevenler ayrılır, yine orada kavuşurmuş. "İstanbul'a göç" filmlerinin baş mekanıymış. Sonra sormuşlar bir gün
-Haydarpaşa Garı nerde?
-Ağaca çıktı
-Ağaç nerde?
-Balta kesti
-Balta nerde?
-Suya düştü
-Su nerde?
-Öküz içti.
-Öküz nerde?
-Hükümete girdi.
-Hükümet nerde?
-Yandı,bitti kül oldu...

*Not: Hikayemizde yer alan karakterler tamamen masal ürünüdür *****

Büyümek

2010-12-03T05:30:00.000-08:00

* Çocukken yaptığımız ve yapamadığımız her şeyi özlediğimiz, zaman dilimi…

* Tüm çocuklara; “En güzel yaştasınız, tadını çıkarın. Sonra çoook arayacaksınız, bugünleri” deme isteğinde olmak.

* Bir vesileyle, gidenleri ve bir daha dönmeyeceklerini hatırlayıp önce iç; sonra burnumuzu çektiğimiz an.

* Hız karşıtı bir tavırla, ağırdan almaya çalışıp hayatı; teknolojinin yavaş yavaş gerisinde kalmak.

* Mevsimlerin, insanların ve arabaların geçişini izlerken; saatlerce camdan dışarı baktığımızın farkına varmak.

Katil

2009-08-23T15:10:00.000-07:00

Başımı sokacak bir dert mutlaka vardır.
Huzur içerisindeyken bahşedilen cennetlerde;
kovulma girişimleri, başarı ile sonuçlanır.
Dilimdeki mermileri bir bir boşaltıp katlettiğim, bizdik aslında...

Gidenin ardından kalanlara

2009-03-19T08:16:00.000-07:00

Vakitsizce gidenlerden yadigar olarak, yaptıklarımla gurur duyun istiyorum. Ve biliyorum, görüyor; duyuyorsunuz. Eksilmek hep üzüyor; kardeş, anne, baba, amca, teyze, her giden vakitsizce gidiyor. Kalanlara sımsıkı tutunmak ve gittikleri yerde mutlu olduklarına inanmak teselli ediyor; edebildiğince...

Acıyı bal eylemek* dileğiyle aynaya baktım

2009-01-13T03:02:00.000-08:00

Aldığımız yaralar o kadar büyüktü ki; önce anlamadık, kan revan bünyede hissedemedik acıyı. Kader, zamanı merhem yapıp sürdü yaralarımıza; o kadar çok merhem gerekti ki, yeni yeni acımaya başladı iyileşen yerler. Oraya buraya takılıp, kalkan kabukları yolmamak için zor tuttuk kendimizi. Kaşıntılarımız, bu izlerden kurtulmaya çalışmamızın simgesi değil mi? Kaza anında sım sıkı tutunduğumuz; kurtulanlar değil miydi kader ortaklarımız? İyileştikçe yaralar, geçmişi ve o kara günleri hatırlatmakta diye mi onlardan kurtulmaya çalışmalarımız? Aldığımız yaralar o kadar büyüktü ki; şimdi izleriyle bile hâlâ acıtmaktayız yanımızda duranları...

*Acıyı Bal eylemek : Dilek Türker ile yapılmış bir söyleşiden akla düşen etkili söz...

Yazı(m)

2008-12-29T05:36:00.000-08:00

Adımı beğenmediğim gibi el yazımı hiç beğenmedim. Kendime karşı bazen fazla acımasız olabiliyorum “güven” konusunda ciddi yaralarım var eskiden kalma. Kendimi beğenmiyorum, çirkin ördek yavrusu gibi görüyorum. Aksini söyleyenlere de inanmıyorum, “kesin bozuk onların gözleri” diyorum ya da nasıl bir gözse benimki... Hadi, cismim göreceli olsun ama el yazım öyle değil. Yani sadece benim gözümden değil; her gözden görülebiliyor çirkin olduğu. Hızlı yazdığım anda çamurlaşıyor; harfler bir büyüyor, bir küçülüyor. Her yazdığım harf eşsiz adeta, bir yazdığımı bir daha taklit edemiyorum. Benzemiyorlar, simetrik olmuyorlar; aykırı duruşları var ve anarşist gibi düzene baş kaldırıyorlar. Çizgilerden taşıyorlar, çizgisiz defterlerde ise aşağıya doğru bir eğilimleri var... Hani fırsatını bulsalar o bembeyaz sayfanın altından kaçacaklar. Elimden öylece, özensizce çıkıyorlar ve benimler işte. El yazısından karakter analizleri yapılır ya; bu el yazım yüzünden ben çok korkarım onlardan. Kazara karakter analizimi yapsalar, evelallah alıverirler beni ne idüğü belirsiz bir soruşturma kapsamında içeriye. Gerekçe olarak da “Bu zat-ı anarşik, yüce devletimizi yıkmaya çalışabülür. Zira yazı karakteri öyle” derler. “Valla ben değilim; bakmayın saçıma başıma, yazıma, karakterime” desem de kurtaramam kendimi. Zaten, muhtemelen korkudan, o kadar hızlı konuşurum ki; konuşmamdaki ‘Ege Yöresi’ne ait şive, doğuya kaçar “terörist bu aynı zamanda” deyip müebbet işkenceye bağlarlar beni. Oysa gayet apolitik yetiştirildim anlamam sağdan, soldan. Tek bildiğim “Azıcık alttan, azıcık üstten...” anca hoppidi hoppidi oynaşırım... Bir de “Sağdan, soldan estarabim” diye bir şarkı biliyorum onun da konumuzla ilgisi yok. Sağ, sol kavramlarını sarımsak ve soğanla öğrenen birinden ne zarar gelir. Pis kokar ikisi de, bulaşmaya gelmez. Fakat, konu döner dolaşır yine benim yazıma gelir. Öyle nalet, öyle haysiyetsiz, öyle bozuktur kü(!) benim yazım, bilgisayarlara dua ederim hep. Daktiloları da çok sevmiştim zamanında. Düşüncelerim öyle güzel şekilleniyor ki tuşlar sayesinde, kitap yazasım geliyor. Kitap gibi yazıyorum şerefsizim. “Şerefsizim” derken lafın gelişi dedim. Yoksa öyle kötü kelimelerle işim olmaz. Gayet iyi eğitim almış temiz aile piçiyim evelallah... Şerefsizlik görmüşlüğüm, yapmışlığım yoktur. Varsa yoksa “iyilik yap denize at” mantığıyla büyüdüm. Bu dünyada yaptığım her şeyin karşılığını alacağım bir dünyaya inandırıldım. Mesela kedi tekmelemenin karşılığı diğer tarafta kediler tarafından tekmelenmek olarak anlatıldı. Babaannem, mekanı cennet olsun kediler onu yalasın sevsin, bir keresinde kötü söz söylersem diğer tarafta dilimden çivileneceğimi söylemişti. Kendisi dilimdeki çiviyi göremeden gitti o bahsettiği dünyaya. “Babaanne kötü söz söylemedim, saygısızlık etmedim büyüklerime karşı; bu piercing denen çivi de dilimde o kadar güzel oldu ki...” diyemedim. O da gidince diğerleri gibi, bir kere daha inandım dedikleri yere. “Orda bir yer” gerçekten var uzakta... Işık dolu, güzellik dolu, iyilik dolu, sevgi dolu onlarla dolu... Benim bildiğim yer öyle. Kedilerin beni çok seveceği, “Basted” gibi tapacakları bir yer var. İşte, o yerde yazımın çok güzel olacağına inanıyorum. Hem de; her türlü yazımın.

Küresel Isınma ve aşk üzerine kısaca...

2008-12-23T03:20:00.000-08:00

önce;
hüzündü sonbahar ve yüzümdü dökülen

şimdi;
bugün sonbahar ve yüzümde hep sen

Kalp ve balık

2008-11-11T01:34:00.000-08:00

Kalple birlikte devam ediyor her şey. Ritmik, düzenli ve hep aynı tempoda... Gece oluyor, sonra gün dönüyor ve güneş doğuyor. Trafik tıkanıyor, sonra trafik açılıyor ve yol devam ediyor.

Yine böyle devam eden bir günde, bakkal yolunda; denizden 50 metre geride bir balık. Balıkçının kovasından kurtulmuş, yerde çırpınıyor. Elimde su ve sigara var. Belimde düşmek üzere duran bir eşofman altı. Bakkala geri dönüp suyu yere bırakıyorum... Balığı kaptığım gibi denize koşuyorum. Hala canlı, direniyor kalbi. Cebimden sigara düşüyor, “Abla bir şey düşürdün” diyorlar “Alırım” diyorum can taşıyorum... Denize doğru depar atıyorum... Cebimden telefonum düşüyor “Alırım” diyorum; ne de olsa can taşıyorum. Bir elimde balık, diğer elimde eşofmanım. İkisi de düşmesin diye tutuyorum. Kırmızı yanıyor yayalara, ben koştuğum için geçiyorum karşıya. Daha varmadan fırlatıyorum durmak üzere olan kalbi denizin pis sularına. Kalbim normalin üstünde 1500 atıyor. Toplaya toplaya saçtıklarımı varıyorum eve. İçimde huzur, elimde bir şişe su, cebimde başkasına ait bir sigarayla.

Kaçak

2008-11-03T05:55:00.000-08:00

Ben hep kaçarım. Genelde susar içime kaçarım, işime nasıl gelirse öyle kaçarım. Bir köşeye annemin karnındaki gibi kıvrılıp; gözlerimi usulca kapar hayattan kaçarım...

Deneme...

2008-10-31T05:23:00.000-07:00

Hiç bir zaman, yazının devamını getireceği yarın gelmeyecekti. Yarım kalacaktı öylece. Her zaman olduğu gibi, uykusunu alınca çıkacaktı yataktan. İstekle yapmadığı şeyler söz konusu olduğunda, sıkıldığında ya da kısıtlandığını hissettiğinde tek bir şey yapardı; miskinlik. İsteyince yapmayacağı iş yoktu. Uykusunu almıştı ama her tarafında ağrılarla uyandı. Sanki birileri tüm gece dövmüştü onu. Gerine gerine açılmaya çalışarak yataktan doğruldu ve tuvaletin yolunu tuttu. Yüzünü yıkamak için suyu açtı ama suyun soğuk olma düşüncesi bile, az önce terkettiği sıcak yatağı özlemesine neden oldu. Artık oraya dönemezdi, en azından bir süre için... Özensiz bir şekilde, öylesine hazırlanıp yola koyuldu. Gittiği yola gitmese de olurdu ama mecburdu ve mecbur olmaktan nefret ediyordu. "Resmen kaçınılmayan tecavüz bu" diyordu. her seferinde. Tecavüzden zevk alınabileceği fikrini bulanları anlamıyordu. Mazoşizm böyle bir şey olmalı diye düşünüyordu.

Miskin olmadığı zamanlarda en çok düşünmeyi seviyordu. Sabit bir noktadan yol alıp binlerce noktaya ulaşıyordu bu düş bahçelerinde. Gezmeyi seviyordu. Sadece dağ bayır değil sanal çayırlarda da bulunmak güzeldi onun için. Bu yolculukların birinde bir arkadaşının kendisinden bir şey istediğini gördü. bir başka arkadaşı başka bir şey istiyordu. Başkası başka bir şey... Her istediği olmuyordu kendisinin. "her istediğimiz olur mu" diye düşündü. "Paşa olsaydık" olurdu dedi. Paşaların her istediğinin olduğuna inandı. Hiç hanım paşa yoktu ama neden olmasındı. Mesela Alaaddin olsan 3 istek hakkın vardı. Peki ya Alaaddin Paşa olsaydı... Her şeyi isterdi diye düşündü. "Altınlar yatlar katlar..." dünyayı isteyecek göz vardı sanki Alaaddin'de. Belki de bu yüzden paşa olamamıştı. tüm bunları düşünürken "banane tüm bunlardan" manasına gelen başka paşalı birşey aklına geldi... Dilinin ucuna geldi, hatta buraya yazacak oldu ama sonra vazgeçti.

En büyük aşkım zaman

2008-10-21T06:32:00.000-07:00

Gel zaman git zaman...

Tanesi 1 YTL olan plaklara daldım. tozlanmış kutularında temiz olanları (az çizilmiş) seçtim. Bir tanesi Yunancaydı. adını bile bilmediğim bir şarkı kayıtlıydı üzerine. Tereddütsüz aldım eve geldim. İlk onu dinledim. Kadife sesli bir kadın eğlenceli bir şarkı söylüyordu. duyduğum kadarını ezberledim. Bilmediğim dillerde sevdiğim şarkılar oldumu hep ezberlerim. Hatta duyduğum gibi yazarım kağıtlara. Hatta bunu lisedeki kankam Gözde'yle de yapardık. O zamanlar Brian Adams modaydı. Biz de "only thing" şarkısına bayılıyorduk. Onun sözlerini ezberlemek için duyduğumuz gibi yazmıştık. Sonuç söyleydi "The only ting I want, The only ting I chuus, only ting to look gud on mi if youuuu" meğerse şarkı şöyleymiş "the only thing I want, only thing I choose, only thing to look good on me is you"... bu şarkı ise şöyle duyuluyor benden yana...

devamı yarın...

İçlerimde bayram

2008-09-30T05:57:00.000-07:00

"Bugün bayram, erken kalkın çocuklar
Giyelim en güzel giysileri
Elimizde taze kır çiçekleri
Üzmeyelim bugün annemizi"

Her bayram sabahı Barış Manço'nun bu şarkısıyla başlarım güne. Eskiden kalma bir alışkanlık. Ağbiden geçme. O da söylüyordur hâlâ, keyifli uyanmışsa bayram sabahına. Erkenden kalkıp giyindim en güzel giysileri. Dilimde "Barış Manço"nun şarkısı, içlerimde dolu dolu, o çocuksu bayram sevinci...

Dünün ardından

2008-08-29T01:48:00.000-07:00

"Yazmak mutsuzluktur, mutlu insan yazmaz.
Bu yeryüzünü olduğu gibi görmeme engel olan
ve bana bu yeryüzünü cehennem eden
bu yazmak eyleminden kurtulduğum,
mutlu olduğum bir tek şey var: resim yapmak.”

İlhan Berk

nerdesin

2008-05-15T09:02:00.000-07:00

savaş, kan
dayak, kin
deprem, nefret
kasırga, şiddet
Lütfen bizleri affet

62 sok N018

2008-04-24T04:00:00.000-07:00

Parçalanmış adreslerde büyüdüm ben. En çok 62. sokakta koşturdum ama. Ne güzel bir sokaktı o. Sadece tavşan yapılmazdı numarasından, bir ruhu vardı. Benle yaşıt çocukları vardı. Aile planlaması yoktu sanki 80’lerde, ya da O.K reklamları yoktu, korku yoktu, geçim derdi yoktu. Sofraya eklenen bir tabaktan ibaretti çocuk yapmak. Belki de sokağa çıkma yasağı ve televizyonun olmayışı patlattı nüfusu. Can sıkıntısından, eğlence olsun diye düştük ana rahmine. Nedeninin hiçbir önemi yok tabii ama o dönemim sonlarında çocuk olmaktı bizim payımıza düşen.

Çocuk benin ilgisini çeken daha bir çok şey vardı o sokakta. Pastorize sütler yeni yeni cam şişelerde satılıyordu ama bir sütçü amca vardı. Civar köylerden tazecik süt getirirdi. Kaynatılmadan içilmezdi o süt ve kaymak tutardı, az su katılmış olanları. Süt dedim de aklıma geldi, sonra süt mısır satan bir amca vardı. Yaz günleri elinde iki tane metal yangın kovası “taze mısır, süt mısır” diye bağırırdı. Onun bağırması ile bizim annelerimize bağırmamız bir olurdu. Henüz apartmanlar üç katlıydı o zaman ve üçüncü kata kadar sesimiz rahatlıkla giderdi. Cama çıkan annelerden para istenir, eğer annede para varsa güzel bir ziyafet çekilirdi. Nedense o süt mısırı yedikten sonra su içmek ister ama cırcır oluruz diye su içemezdik. Çocuk olmaktı payımıza düşen ve biz 62. sokağın çocuklarıydık.

Seda, Pınar, Gülçin, Metin, Berkant, Oğuz, Yavuz, Doğan hepimiz çocuktuk. Üstelik aynı yaşlarda ve yaramaz çocuklardık. Belki de bir araya geliyoruz diye o kadar yaramazdık. Okul bahçesindeki şen kahkahalarımızla dolardı 62. sokak, kimi zaman da kavgalarımızın gürültüsüyle. İşte böyle zamanlarda Ciltçi amca, bize kızardı. Evet ciltçisi vardı bizim sokağın. Hani böyle defter, ansiklopedi falan ciltlerdi. Mini bir matbaa gibi bir yer işte. Davetiye falan da basardı ama biz ona ciltçi derdik. Hiç kaldırmazdı kafası çocuk gürültüsünü, dükkanı da sokağa sıfır olunca, haliyle azar işitirdik ondan. Bence işleri kesat olduğu zamanlarda bize kızıyordu. Neden derseniz, bir ara kupon furyası ile birlikte tüm mahallenin cilt cilt ansiklopedisi olmuştu. Aslında annelerimiz bize derslerimizde yardımcı olsun diye o ansiklopedileri almıştı ama daha çok vitrin süsü olarak evlerimize kuruldular. Neyse, işte o ansiklopedilerin bazılarının ciltleri bozuktu, herkes o amcaya götürüp onartmıştı. O dönemde bağırdığını hiç görmedim. Bu ciltçinin yanına bir tuhafiye bile vardı sokağımızda. Tuhafiyeci teyze hiç bağırmamıştı mesela bize, onun işleri iyiydi ne de olsa. Orası tuhaf bir yerdi de aslında. Düğmeden çoraba, hatta açık kolonyaya kadar bir ton ıvır zıvır satılırdı o minicik dükkanda. O zamanlar yırtık çoraplar dikilir, yün kazaklar örülürdü. İşte bu yüzden iyiydi teyzenin işleri.

Bizim sokağın bir ruhu vardı. Hava kararana kadar sokakta kalan çocuklarıyla meşhur ruhu. Hatta sokağa ilk çıkan, diğerlerini çağırırdı. Grup kalabalıklaşınca annesinden izin kopartamayanlar için, minik şirinliklerle izin alınırdı. En gıcığı küçük Pınar’ın annesiydi. Bir türlü salmazdı biricik kızını kapının önünde oyun oynamaya. Zar zor izin alırdık onu aşağıya indirmek için. En sevdiğimiz oyun “önde durma bana vurma arkamdaki yeşil kaplumbağa” tekerlemesinin söylenmesi ile başlayan hareketsiz kalma oyunuydu. Toplu saklambaç vardı biz ona “muçi” derdik. Nerden bulurduk böyle isimleri bilmiyorum. “Ali baba saatin kaç” vardı bir de. Seksek, yılan gibi oyunlar okuldan çalınan tebeşirler ile asfaltın üzerine çizdiğimiz parkurlarda oynanırdı. Seksek kaygan mermer özel taşlarla, yılan ise gazoz kapaklarıyla oynanırdı. Tebeşirini çaldığımız okullarımız bile aynıydı. Tüm mahalle aynı okula aynı saatlerde giderdik. Mahalle mektebi değildi ama bizim mahallenin çocuklarının okuluydu. Bazen aynı sınıfa bile düşerdik. Mahallede dayanışma içerisinde olan bizler, dürüst çocuklardık. Kopya nedir bilmezdik. Aksine birbirimizin evine gider ders çalışırdık. Çocuk olmaktı payımıza düşen, hile nedir bilmezdik. Kaybettiğimiz oyunlar sonrası mızıklardık ancak.

Büyümeye başladık sonra. Boyumuz biraz daha uzadı. Daha çok saklambaç oynamaya başladık, daha farklı meraklar sardı bizi. Yine de 62. sokağın çocuklarıydık. Her dönem ayrı bir sevdamız olurdu. Bir dönem BMX bisikletler vardı. BMX alamayan aileler Pinokyo bisiklet alırdı çocuklarına. Benimkiler Alamanya görmüşlerdi, bu yüzden vitesliydi bisikletlerimiz. Hem de üç vites. Diğer mahalleleri gezerdik. Bisiklet çetesiydik. Hepimizin bisikleti yoktu ama “bir tur binme” izni vardı. Lastik yamamayı bilirdik. Zincir takmayı, fren yumuşatmayı, havalı korna takmayı. Kontra bisikletler vardı. Pedalı geriye bastığımızda fren görevi görürdü. Pati çekmeye yarardı. Güzel olurdu. Ellerimizi bırakır, önünü kaldırır, tümseklerden atlardık bisikletimizle. Jantlarını söküp arka ayağımızla da fren yaptığımız olurdu. Ayrımcılık yoktu bizim mahallede. Kızlar erkekler hep birlikte oynardık. Maç da yapardık, istop da oynardık. Gazetecilik oynardık bir de, benim liderliğimde. Toplar mahalleyi gazete çıkartıyoruz derdim. A-4 kağıdı büyüklüğündeydi gazetemiz. Fotokopi ile çoğaltıp satardık.

Büyümemiştik daha ama değişti adresim. Bıraktım 62. sokağı. Giderim sandım yine, gidemedim. Bir ara uğradım ama kimsecikler yoktu. Çocuklar bile yoktu. Sanki sonsuz bir muçi’ydi oynadıkları. Ebe bendim ama kimsecikleri bulamıyordum. Havası, suyu, komşuları, kaldırımları, sokak lambaları her şeyi değişmişti sokağımızın. Kaçtım mızıklayarak. Dayanamadım yine gittim geçenlerde. Büyüdüm de gittim. Mızıklamayacağımı bildim de gittim. Çocukluğumun geçtiği sokaklardan geçtiğimi sandım, sanki 62. Sokaktı geçtiğim ama geçmemiş ki daha, içimde kalmış o çocuk yanım...

29 Ekim 2006 - Pazar

Kısır döngü

2008-04-23T02:42:00.000-07:00

Hayat dediğin iki gün
Dün cenaze bugün düğün
Bügün düğün bir düğüm
Yarın zaten ben ölürüm
Hayat aslında hergün iki gün

Günah çıkarma

2008-03-20T04:46:00.000-07:00

"Kediler 9 canlı derler kaç canım kaldı şimdi...

Kaç yarım yandı şimdi..."

Afrikanın çeşitli çoğrafyalarından kırıla kırıla geldiğin bir yeryüzü parçası; Cihangir sokakları. Mart ayının sıcak havasıyla iç güdüsel olarak libidonun peşine düştüğün sokaklar. Büyüdüğün gibi değil; daha büyük, taşlar duvarlar merdivenler ve bildiğin dilde değil, duyduğun sesler kokular. Cazibesine aldandığın gürültü, ürkütücü değil mi?

Farklıydın, buralı değildin belli. Sıcak bir yer olabilirdi bizim oralar, kurallarına uyardın belki. Aldım getirdim seni. Ben koymadım kuralları, sevmem koyulanları da. Tepkisel yaklaştın, belki de sevmedin o ahşap evi. Gitmek de istemedin ama elim mahkum götürdüm seni. İçimde bin sıkıntıyla götürdüm kaçtığın sokağa...

Hiç girmesen daha mı iyi olurdu o ahşap evde sıkışan hayatıma? İnsanlığım tutmasaydı daha mı iyi olurdu sonun, benden uzakta? Hiç bakmasaydım korkak bakışlarına, daha mı az acırdı canım? Daha mı kısa sürerdi acım. Canımdan giden canım.

Sen mi kaçtın yoksa bilerek kaçırdılar mı seni geldiğin yerden... Ölüm mü çağırdı, yoksa ben mi kovaladım seni o motorun altına?

Bay Pan;
Güvenip uyuduğun kollar huzursuz şimdi. Uykular keyifsiz ve kısa kısa... Yine de sen rahat uyu yattığın yerde, dua edeceğim senin için bildiğim dilde.

Kar

2008-02-17T14:19:00.001-08:00

Çiçek olmuş gidenler

Beyaz beyaz düşüyorlar gökyüzünden

Gittikleri günkü gibi soğuklar

Özlediğim kadar uzaklar

18.02.2008

Hayat 0'dan başlar ve bir süre böyle devam eder

2008-01-30T01:37:00.000-08:00

"Hayat 1'den başlar, gerisi otomatik olarak gelir" işte bir internet sitesine verilen BMW1 test sürüşünün pop up reklamları. Ben okuyunca 1'e ne zaman geçeceğimi düşündüm ve gerisi otomatik olarak geldi.

Babam geldi aklıma. Çocukken araba lastiklerinden kendine ayakkabı yapan, kargılardan ördüğü sepetle balık avlayan çocuk babam. İzmir'de tarlada gün doğmadan tütün toplayan ergen babam, Almanya'da fabrikada çalışan işçi babam. 1'e geçtiğinde yurda temelli dönüş yapan saçları ak, gözleri çizgi çizgi, kaybettiği eşinin derdinde olan babam. Bir zamanlar ayakkabı yapabilmek için lastiğini kullandığı arabaların en iyilerinden iki tanesine sahip babam. Bir bayram günü, arabasına binip bana son kez el sallayan babam.

Yağmur Duası

2008-01-27T09:14:00.000-08:00

Yağmuru özledim. "Ohh rahat rahat geçti kış" diyenleri bilmem ama ben yağmuru, karı, kışı özledim. Sanırım 8 yaşındaydım. Annemden öğrenmiştim, şeker değildim erimezdim. Çisil çisil yağarken yağmur açtırmazdı şemsiyeyi. Annemin ruhuna da rahmet yağsın, iyiki de açtırmadı bana şemsiyeyi. Ne güzel buluşmalardı onlar. Gökyüzüyle, yüzümün buluşması. Yağmur seni çok özledim. Karı da özledim ama senin yerin ayrı bilirsin. Küs gibisin bana. Geceleri ben uyurken yağmandan belli. Sessizce izlerini bırakıyorsun şehrin yüzüne, sonra buhar olup uçuyorsun adeta. Sabah uyandığımda bulutlarına aldanıyorum, "belki" diyorum. Şemsiyeye elim gidiyor, almıyorum. Yağ da buluşalım artık. Yüzüm değsin göğün yüzüne. Küresel Isınma bahanen olsun, sen yağ artık. Gürleye gürleye yağ. Sen yağ, bak bu sefer ahmak olucam söz.

Kaktüs ve ben...

2008-01-27T05:58:00.000-08:00

Geçen gün bir halkla ilişkiler firması yollayınca kaktüsleri renk geldi ofislere. Kapalı camlı, sigara odasının çekmeyen kabinleri yüzünden havası dumanlı olan gri soğuk duvarlara. Bu şartlara bir o dayanır bir de ben diye düşündüm bugün, renk kattığım duvarım sökülürken. Yeni yerime doğru ilk adımlarımı atarken ilk o geldi aklıma. Hemen kara kaplı, soğuk gri çerçeveli uyuşturucu ekranının önünde yerini alıp bana "canlı ve renkli" olmayı hatırlatmalıydı. dolapların üstünde bir yerde buldum. Alıp yerine koydum. Bir o, bir de ben aynı ekranın önünde birbirimize baktık. "Azıcık su, hiç güneş sana" dedim kırmızı başlıklı kaktüsüme. Ayna tuttu yüzüme. Farklı değildik aslında. Yeri değiştirilmiş bir saksı çiçeği benzer ortamda yaşar ama daha küçük bir saksıda boğulmaz mı?

Doğuma iki kala

2008-01-26T14:40:00.000-08:00

“Telefondaki babamdı, ağlıyordu. Kızımız oldu diye...” Bu sözler gelmişti kulağıma. Senin ağzından çıkmıştı. O zamanlar 14’ünde olan sen, çok çok uzaklardan gelen müjdeli telefonu böyle anlatıyordun, yıllar sonra bana. Sen olmasaydın belki de hiçbir zaman bilemeyecektim babamın ağladığını.

Adımı hiç sevmedim. Küçükken Canan ablanın adını severdim “Keşke benim adım da canan olsaydı” derdim, şimdiki evin balkon kapısına yakın yerde kağıt oynuyorduk bir gün. Küçüktüm öyle demiştim. Oysa hep bildiğim hikayede ki Servet hanım teyze vardı. “Ne vefalı, ne sadık insanmış annem babam ki koymuşlar bana o adı” diyorum şimdi. Ayrıca onlar için bir servet değerinde olduğumu da anlıyorum. Herkes erkek çocuk ister bizimkiler kız istemiş. Annemin saçlarımı bukle yapmak için parmağına doladığı zamanları hatırlıyorum. Nasıl olduğunu bilmiyorum ama hatırlıyorum.

26 bitti ve 27inci yaşıma giriyorum artık. Senin 27. yaşını hatırlıyorum evlendiğin yıldı. Ne kadar da büyüktün, hala da büyüksün ama hiç kendimde öyle bir büyüklük göremiyorum. Bukle saçlarımı kestirdim yine de kar etmedi. Çocuk kaldı bir yanım, büyümüyor bir türlü. O yılları özlüyor belki, doğum günüme günler kala yaşadığım heyecanları özlüyor.

Çadırda kaldığımız dönemlere denk gelirdi 27 temmuzlar hep, gazete kağıdına sarılı bisküvi ve meyve suları alınırdı hediye olarak. Bazen gazete kağıdından tişört çıkardı. Hep yolunu gözlerdim senin, bilirdim en güzel hediye sende. En yaldızlısından bir paketle gelirdin hep. O olmadı akşam bizi eğlenceye götürürdün. Plajda hep senle en iyi yüzülürdü, kayıkla seninle açılabilirdik. Varlığın büyük bir destekti. Berkant’tan kopya alıp ne istediğimi öğrenirdin. Sonra da Berkant bana kıllık yapar ve “ağbin sana ne aldı biliyorum” derdi. Güzel günlerdi. Hala güzel. İlk kilitli günlüğüm, ilk kuşum (limon), ilk 18 vites bisikletim, ilk gitarım. İyi ki varsın... Seni çok seviyorum canım ağbim...

Sabit iki noktadan, eğri büğrü bir hayat zor geçiyor.

2008-01-26T14:35:00.000-08:00

“Bana bir bira arjantin olsun.” Hiç gitmediğim, havasını solumadığım sokaklarından olsun Arjantin’in. Çok mu uzak buradan, bira kadar soğuk mu ya da büyük mü bardak kadar? Şu an bulunduğum noktada kesişen birkaç hayat. Aynı müziği duyuyor, aynı havayı soluyoruz. Başka neyimiz var ki ortak?

Garson kızın pantolonundan bende de var mesela. Sonra, yan masada dört arjantin var. Ama çektiğimiz dumanlar farklı. Benimki biraz daha pahalı. Daha mı az zararlı acaba? Annem de içerdi en samsunundan. Hiç gitmediği, havasını soluyamadığı tarlalarından Samsun’un. Onun için soluyacak havada kalmadı zaten. Duman mı kanser etti onu, yoksa ben mi, yoksa yaşadığı şehir mi?

Neden hep sorular kaldı bende hayata dair? Bu cümle bile kendi içerisinde bir soru oldu. Cevapları kolay ama söylemesi zor sorular. Son kez geçtiğini bildiğin uzun bir yolu seyretmek gibi, sonunu değiştiremeyeceğim bir hayatı izliyorum. Seyirci olmak, susmak. Alabildiğim kadar nefes almak derin derin. Beklemek, hiç gelmeyeceğini bildiğin insanları ve gelmesini istemediğin halde kapıda belirecekleri. Sonra yeniden beklemek, hiç gitmeyeceklerini bildiğin insanların gitmelerini ve istemediğin halde inadına gidecek olanların gidişlerini…

Sıkıcı bunaltıcı bir eylül akşamı mevsimi değiştirecek ilk damlanın düşmesini beklemek gibi.

Teyzuş'uma...

2008-01-26T13:51:00.000-08:00

Bilimsel olarak umut yoktu ama mucizelere inanmaya programlanmıştık…

Çok yorgundu. İlk defa yaşını gösteriyordu. Onu hiç bu kadar yaşlı görmemiştim. Onu hiç bu kadar özlememiştim. En son çocuk ben yanına kıvrılıp yatmıştı. Hemen sokuldum yanına ve yine çocuktum ben.

Nefesi kesik kesikti. Buna rağmen açık denizde fırtınada kalmış bir gemi gibi sarsılıyordu bedeni. Yan yatmıştı. Yanına yatmıştım…

Elim ağırlık yapmasın diye çok sarılamadım. Rahatlatmak için avuçlarımı gezdirdim sırtında. Enerji aktardım bildiğim kadar. Avuçlarım yandı, içime ağladım…

Yan yatmıştı. Yanına yatmıştım. Bu koca gemiyi batırabilecek kadar etkiliydi nefes. Kesik kesikti. Kesildi.

Canım

2007-10-19T06:52:00.000-07:00

Hastane koridorları bir, geceler iki...Uzadıkça uzuyorlar, kısalan ömürlere, tükenen günlere inat. Bir de öyle bir illet ki; gece gundüz ayırıyor. Karanlık çöktü mü, tatlı uykular çiğer parçalayan öksürüklerle bölünüp, yerini iniltilere terk ediyor koridor boyunca. Güneşle birlikte yorgun bedenler uykuya dalıyor. Evliyalar geliyor düşlere böyle bir can pazarında. Kimine umut, kimine haber veriyor gideceğine dair. Bu uykularda uzun değil ömür kadar kısa aslında. Göz açıp kapayıncaya kadar sürüyor. Kesmiyor ağrıları iğneler, bilinse de söylenmiyor tüm gerçekler. Diller varmıyor, umut kesilmiyor. Kısaldıkça ömürler, uzadıkça uzuyor koridor. Doktor geliyor, hemşire geliyor ardından kötü haber geliyor...

İllet, yine öyle bir sarmış ki dört bir yanını Canımın; her seferinde aynı yanışım, ayrı yaşım. Gülen gözleri hala aynı Canımın, "yaşlıymış" diyorlar 68'i duyanlar; oysa can bu, bin umut yeşerttiğim acıyan yan bu.

Yine aynı bekleyiş...

19.10.2007 İzmir

Tekerrür

2007-05-31T06:49:00.000-07:00

Uyandığım sabah çoktan gitmiş aşk
Sol tarafı yatağımın hiç bozulmamış
Bir yalnızlık ayazı gezmiş belli kıvrılmışım
Anne karnı değil, bildiğin yatak
Ya da ben öyle sanmışım, içime kaçmışım

Uyurken çoktan gitmiş aşk
Alt tarafı uyandırmaya kıyamamış
Sessizce atılmış adımlar belli, duymamışım
Ölüm değil, bildiğin uyku
Ya da ben öyle sanmışım, içime kaçmışım

31.05.2007 /Arnavutköy